Difenbachia – pielęgnacja i bezpieczna praca z rośliną

Difenbachia potrzebuje jasnego rozproszonego światła, podlewania, gdy wierzchni cal podłoża przeschnie, i pomieszczenia o temperaturze od 60 do 75 F. Zalecenie Clemson Extension dotyczące światła jest nietypowe i warto się go trzymać: jasne rozproszone światło wiosną, latem i jesienią, ale zimą, gdy słońce jest słabe, a dni krótkie, najlepsze jest jasne światło – nawet bezpośrednie słońce.

Podlewaj obficie, a potem pozwól glebie przeschnąć w dotyku na głębokość jednego cala – tak zaleca Clemson. NC State Extension mówi to samo innymi słowami: przed podlaniem pozwól, by wierzchni cal gleby całkowicie wysechł, aby zapobiec gniciu korzeni.

Clemson podaje idealną temperaturę od 60 do 75 F i zaleca chronić roślinę przed zimnem i nagłymi zmianami temperatury.

Ta roślina ma najwyższą ocenę toksyczności spośród wszystkich poradników na tej stronie. Szczegóły znajdziesz na stronie o bezpieczeństwie zwierząt.

NC State ocenia stopień toksyczności difenbachii jako wysoki. Substancją toksyczną są kryształy szczawianu wapnia i kwas szczawiowy, obecne w liściach, korzeniach, soku i łodygach, a odnotowane objawy to pieczenie i obrzęk warg, języka i gardła, gdy igiełkowate kryształy wbijają się w tkanki jamy ustnej, trudności z mówieniem i przełykaniem oraz możliwe nudności, wymioty i biegunka. NC State wymienia też podrażnienie skóry i możliwe uszkodzenie rogówki oraz podaje, że roślina wywołuje kontaktowe zapalenie skóry. Clemson zaznacza, że gardło może spuchnąć, co grozi uduszeniem.

Dlatego: zakładaj rękawice przy przycinaniu i przesadzaniu, podczas pracy trzymaj ręce z dala od oczu i twarzy, a potem umyj ręce i ostrze. Nie zostawiaj sadzonek tam, gdzie mogłoby je podnieść dziecko lub zwierzę.

Jeśli sok dostanie się do oka, przepłucz je czystą wodą i zadzwoń do Poison Control pod numer 1-800-222-1222 albo zgłoś się po pomoc medyczną. Nie czekaj, aż zobaczysz, jak sytuacja się rozwinie.

NC State zalicza difenbachię do roślin półcienia – od dwóch do sześciu godzin bezpośredniego słońca – z ochroną przed bezpośrednim nasłonecznieniem i zimnymi przeciągami. Sezonowa wersja Clemson jest bardziej praktyczna w domu: jasne rozproszone światło wiosną, latem i jesienią, a zimą jasne lub bezpośrednie. Roślina toleruje słabe światło, ale jej wzrost wyraźnie zwalnia.

Jeśli chodzi o podlewanie, Clemson zaleca podlać obficie, a potem pozwolić glebie przeschnąć w dotyku na głębokość jednego cala, i jako przyczynę gnicia korzeni wskazuje słaby drenaż lub nadmierne podlewanie. NC State zauważa, że roślina jest często przelewana, a wtedy korzenie i podstawa pędów szybko gniją.

Jako podłoże Clemson poleca dowolną dobrze przepuszczalną mieszankę do uprawy w pojemnikach.

Harmonogram nawożenia Clemson jest konkretny: nawoź od marca do września nawozem do zielonych roślin doniczkowych, nawozy płynne stosując w połowie dawki co dwa–cztery tygodnie, a nawozy o spowolnionym działaniu zgodnie z etykietą. Nadmiar nawozu przypala brzegi liści.

Klasyczny problem z difenbachią to roślina, która zamieniła się w goły kij z kępką liści na czubku. Rozwiązanie Clemson jest radykalne i skuteczne: przytnij pędy do wysokości około sześciu cali, a roślina odbije poniżej cięcia. Zrób to wiosną lub wczesnym latem, w rękawicach.

Odcięty fragment nie musi się zmarnować. Clemson i NC State wymieniają sadzonki z fragmentów pędu, sadzonki wierzchołkowe i odkłady powietrzne jako metody rozmnażania, stosowane wiosną lub wczesnym latem; NC State dodaje podział i sadzonki korzeniowe. Metoda sadzonek pędowych według Iowa State Extension: odcinki długości dwóch–trzech cali z co najmniej dwoma węzłami każdy, ułożone poziomo na perlicie lub gruboziarnistym piasku, doniczka w worku foliowym, temperatura powietrza 65–75 F, korzenie i pędy po ośmiu–dziesięciu tygodniach.

• Miękka, gnijąca podstawa pędu. Przelanie. NC State zauważa, że korzenie i podstawa pędów szybko gniją, gdy roślina jest przelewana, co zdarza się często. Przed każdym podlaniem pozwól, by wierzchni cal podłoża przesechł.
• Przypalone brzegi liści. Clemson przypisuje to nadmiarowi nawozu. Przestań nawozić, obficie przelej doniczkę, aby woda wypłynęła dnem i wypłukała sole, a później wróć do nawożenia w połowie dawki.
• Żółknące i mniejsze liście. Clemson wymienia niedobór składników pokarmowych wśród głównych problemów, obok gnicia korzeni i szkodników.
• Lepki nalot na liściach. Clemson wskazuje wełnowce i mszyce jako szkodniki wytwarzające spadź. NC State dodaje przędziorki, mączliki, ziemiórki, grzybową plamistość liści i zarazę.
• Nagłe opadnięcie liści po zimnej nocy. NC State i Clemson ostrzegają przed zimnymi przeciągami i nagłymi zmianami temperatury.

NC State podaje, że difenbachia jest toksyczna dla kotów, psów, koni i dzieci, a stopień toksyczności ocenia jako wysoki. Toksyczne części to liście, korzenie, sok i łodygi; substancją toksyczną są kryształy szczawianu wapnia i kwas szczawiowy. Clemson mówi o ryzyku wprost: roślina może być trująca po zjedzeniu, powodując obrzęk gardła grożący uduszeniem, i nie jest zalecana do domów z dziećmi lub zwierzętami.

Jeśli dziecko lub zwierzę mogło pogryźć liść, nie czekaj na objawy i nie stosuj domowych sposobów. W przypadku człowieka zadzwoń do Poison Control pod numer 1-800-222-1222; w przypadku zwierzęcia – do weterynarza lub do ASPCA Animal Poison Control Center pod numer (888) 426-4435. Zanotuj, co zostało zjedzone, ile i kiedy, i zabierz ze sobą zdjęcie lub fragment rośliny.

Pełne informacje znajdziesz na naszej stronie o difenbachii i bezpieczeństwie zwierząt.