Aloes – pielęgnacja: światło, podlewanie i odrosty

Aloes potrzebuje słońca, szybko przepuszczalnego podłoża i długich okresów suszy między podlewaniami. NC State Extension określa zapotrzebowanie na światło jako pełne słońce do półcienia, czyli od dwóch do sześciu lub więcej godzin bezpośredniego słońca dziennie, a zalecenie dotyczące podlewania – jako całkowite przeschnięcie gleby między podlewaniami, z mniejszą ilością wody zimą. Przelanie powoduje gnicie korzeni, a to jedyna rzecz, która niezawodnie zabija aloes.

Wersja Penn State Extension jest sezonowa: od wczesnej wiosny do wczesnej jesieni podlewaj obficie, gdy powierzchnia jest sucha; jesienią i zimą ogranicz podlewanie tak, by gleba była ledwo wilgotna, a liście się nie marszczyły. Nigdy nie zostawiaj doniczki stojącej w wodzie.

NC State wymienia dobrze przepuszczalną glebę gliniastą lub piasek, odpowiednie dla sukulentów, przy czym roślina toleruje pH kwaśne, obojętne i zasadowe. Domowa mieszanka Penn State to jedna część ziemi doniczkowej, jedna część piasku i jedna część perlitu lub skały wulkanicznej.

NC State klasyfikuje aloes jako roślinę pełnego słońca do półcienia, wymagającą od dwóch do sześciu lub więcej godzin bezpośredniego słońca dziennie. Penn State zaleca stawianie roślin przy słonecznych oknach, w pełnym słońcu lub jasnym rozproszonym świetle, i okresowe obracanie doniczki, aby każda strona była równomiernie oświetlona, a roślina nie pochylała się w stronę jednego okna.

W domu oczywistym wyborem jest okno południowe lub zachodnie. Jeśli roślina spędziła zimę w słabym świetle, przyzwyczajaj ją do mocnego słońca stopniowo, a nie od razu.

Penn State zauważa, że aloesy można na lato wystawić na zewnątrz, ale nie znoszą mrozu, więc muszą wrócić do domu przed pierwszymi przymrozkami.

NC State zaleca pozwolić glebie całkowicie przeschnąć między podlewaniami i zimą podlewać rzadziej, a jako główny problem uprawowy wymienia gnicie korzeni z powodu nadmiernego podlewania.

Penn State wymaga doniczek z dużymi otworami drenażowymi, przez które odpływa nadmiar wody, a przesadzać zaleca co dwa lata, wybierając doniczkę nieco większą od poprzedniej, z odstępem od jednego do półtora cala między bryłą korzeniową a brzegiem doniczki, i sadząc roślinę tak, by liście znajdowały się tuż nad poziomem podłoża.

Tu także ma zastosowanie ogólna rada Clemson Extension dotycząca podlewania: podlewaj, aż woda wypłynie dnem, od razu opróżnij podstawkę i nie używaj wody zmiękczanej, która dodaje do podłoża sodu i chlorków. Clemson zauważa też, że doniczki gliniane wysychają szybciej niż plastikowe – w przypadku sukulentu to raczej zaleta niż kłopot.

NC State podaje podział jako metodę rozmnażania Aloe vera i zauważa, że roślina rozrasta się przez odrosty. Penn State pisze, że niektóre gatunki wytwarzają odrosty, które można oddzielić od rośliny matecznej i przesadzić do innej doniczki.

Najpraktyczniej zrobić to przy przesadzaniu, które Penn State zaleca co dwa lata. Wyjmij roślinę z doniczki, znajdź odrosty z własnymi korzeniami, ostrożnie je oddziel i posadź każdy w szybko przepuszczalnym podłożu w doniczce z dużymi otworami drenażowymi. Podlewaj oszczędnie, dopóki się nie przyjmą.

NC State opisuje dojrzałe rośliny jako osiągające od dwóch do trzech stóp, z grubymi lancetowatymi liśćmi długości do osiemnastu cali i ząbkowanymi brzegami, i zauważa, że pomarańczowe do żółtawych rurkowate kwiaty pojawiają się na roślinach trzyletnich i starszych, wiosną lub zimą.

• Miękkie, szkliste nasady liści. Gnicie korzeni z powodu przelania, które zarówno NC State, jak i Penn State wymieniają jako główne ryzyko. Wyjmij roślinę z doniczki, wytnij ciemne, miękkie korzenie, przesadź do suchego, szybko przepuszczalnego podłoża i odczekaj kilka dni przed podlaniem.
• Pochylanie się lub krzywy wzrost w stronę okna. To nie choroba – roślina rośnie w stronę źródła światła. Penn State zaleca okresowe obracanie doniczki, aby każda strona była równomiernie oświetlona.
• Pomarszczone, cienkie liście zimą. Zimowy cel według Penn State to podłoże ledwo wilgotne i liście, które się nie marszczą – więc trochę więcej wody, nie dużo.
• Plamistość liści, rdza aloesu i sadzak. NC State wymienia wszystkie trzy jako choroby tego gatunku.
• Wełnowce, mszyce i tarczniki. Lista szkodników według NC State. Sprawdzaj kąty liści, gdzie się ukrywają.

NC State ocenia toksyczność aloesu jako niską i wskazuje jako część toksyczną liść – zarówno lateks, jak i żel – a jako związek toksyczny glikozyd antrachinonowy. Odnotowane objawy to skurcze brzucha, biegunka i czerwony mocz, a także podrażnienie skóry przez lateks; roślina jest wymieniona jako szkodliwa dla ludzi, kotów, psów i koni. NC State zauważa, że wywołuje kontaktowe zapalenie skóry, i przed zastosowaniem miejscowym zaleca próbę na małym fragmencie skóry.

Ta strona nie zaleca stosowania aloesu na skórę, picia go ani jedzenia. To poradnik pielęgnacji roślin doniczkowych, a źródła opisują roślinę z udokumentowanymi związkami drażniącymi. Jeśli rozważasz użycie aloesu na oparzenie, ranę lub w jakimkolwiek celu leczniczym, najpierw zapytaj lekarza lub farmaceutę.

Jeśli zwierzę pogryzło liść, zadzwoń do weterynarza lub do ASPCA Animal Poison Control Center pod numer (888) 426-4435; w przypadku człowieka – do Poison Control pod numer 1-800-222-1222. Informacje znajdziesz na naszej stronie o aloesie i bezpieczeństwie zwierząt.