Aloë vera verzorgen: licht, water geven en uitlopers

Aloë vera wil zon, een snel doorlatende potgrond en lange droge periodes tussen de gietbeurten. NC State Extension stelt als lichtbehoefte volle zon tot halfschaduw, oftewel twee tot zes of meer uur direct zonlicht per dag, en als gietadvies de grond tussen de gietbeurten volledig te laten opdrogen, met minder water in de winter. Te veel water veroorzaakt wortelrot, en dat is het enige dat een aloë met zekerheid doodt.

De versie van Penn State Extension volgt de seizoenen: geef van vroeg in het voorjaar tot begin herfst grondig water zodra het oppervlak droog is; geef in herfst en winter minder, zodat de grond nauwelijks vochtig is en de bladeren niet verschrompelen. Laat de pot nooit in water staan.

NC State noemt een goed doorlatende leem of zand dat geschikt is voor vetplanten, waarbij zure, neutrale en basische pH allemaal worden verdragen. Het zelfgemaakte mengsel van Penn State bestaat uit één deel potgrond, één deel zand en één deel perliet of lavasteen.

NC State classificeert de plant als volle zon tot halfschaduw, met twee tot zes of meer uur direct zonlicht per dag. Penn State raadt aan planten bij zonnige ramen te zetten voor volle zon tot fel indirect licht, en de pot af en toe te draaien zodat elke kant evenveel licht krijgt in plaats van dat de plant naar één raam toe gaat hellen.

Binnenshuis is een raam op het zuiden of westen de voor de hand liggende keuze. Heeft een plant de winter in weinig licht doorgebracht, zet hem dan geleidelijk in de volle zon in plaats van in één keer.

Penn State merkt op dat aloës 's zomers naar buiten kunnen, maar niet vorstbestendig zijn, dus ze moeten voor de eerste vorst weer naar binnen.

NC State zegt de grond tussen de gietbeurten volledig te laten opdrogen en in de winter minder vaak water te geven, en noemt wortelrot door te veel water als het belangrijkste teeltprobleem.

Penn State vraagt om potten met grote afvoergaten waardoor overtollig water kan wegsijpelen, en verpot om de twee jaar: kies een pot die iets groter is dan de vorige, met één tot anderhalve inch ruimte tussen de wortelkluit en de potrand, en zet de plant zo dat de bladeren net boven de grondlijn zitten.

Het algemene gietadvies van Clemson Extension geldt hier ook: geef water tot het onderuit loopt, leeg de schotel meteen en gebruik geen onthard water, want dat voegt natrium en chloride toe aan de potgrond. Clemson merkt ook op dat terracotta potten sneller uitdrogen dan plastic - voor een vetplant eerder een voordeel dan een nadeel.

NC State noemt scheuren als vermeerderingsmethode voor Aloe vera en merkt op dat de plant zich via uitlopers verspreidt. Penn State zegt dat sommige soorten uitlopers (kindjes) vormen die je van de moederplant kunt halen en in een andere pot kunt zetten.

Het praktische moment daarvoor is bij het verpotten, wat Penn State om de twee jaar inplant. Haal de plant uit de pot, zoek de uitlopers die eigen wortels hebben, maak ze los en pot ze elk op in een snel doorlatend mengsel in een pot met grote afvoergaten. Geef spaarzaam water tot ze aangeslagen zijn.

NC State beschrijft volwassen planten als twee tot drie voet hoog, met dikke lancetvormige bladeren tot achttien inch lang met gezaagde randen, en merkt op dat oranje tot geelachtige buisvormige bloemen verschijnen bij planten van drie jaar en ouder, in het voorjaar of de winter.

• Papperige, doorschijnende bladvoeten. Wortelrot door te veel water, dat zowel NC State als Penn State als het grootste risico noemt. Haal de plant uit de pot, knip donkere, zachte wortels weg, verpot in droog, snel doorlatend mengsel en wacht enkele dagen met water geven.
• Scheef hangen of scheef groeien richting het raam. Geen ziekte - de plant groeit naar zijn lichtbron toe. Penn State raadt aan de pot af en toe te draaien zodat elke kant evenveel licht krijgt.
• Verschrompelde, dunne bladeren in de winter. Het winterdoel van Penn State is grond die nauwelijks vochtig is en bladeren die niet verschrompelen - dus een beetje meer water, niet veel.
• Bladvlekken, aloëroest en roetdauw. NC State noemt alle drie als ziekten van deze soort.
• Wolluis, bladluis en schildluis. De plagenlijst van NC State. Controleer de bladoksels, waar ze zich verstoppen.

NC State beoordeelt de giftigheid van aloë als laag en noemt het blad, zowel het sap (latex) als de gel, als het giftige deel, met anthrachinonglycoside als giftige stof. De vastgelegde symptomen zijn buikkrampen, diarree en rode urine, met huidirritatie door het sap, en de plant staat vermeld als schadelijk voor mensen, katten, honden en paarden. NC State merkt op dat de plant contactdermatitis veroorzaakt en raadt aan vóór uitwendig gebruik eerst een klein stukje huid te testen.

Deze pagina zegt niet dat je aloë op je huid moet gebruiken, moet drinken of moet eten. Het is een verzorgingsgids voor kamerplanten, en de bronnen beschrijven een plant met aangetoonde irriterende stoffen. Overweeg je aloë voor een brandwond, een wond of een ander medisch doel, vraag het dan eerst aan een arts of apotheker.

Heeft een huisdier op een blad gekauwd, bel dan je dierenarts of het ASPCA Animal Poison Control Center op (888) 426-4435; voor een mens Poison Control op 1-800-222-1222. Onze pagina over aloë vera en huisdieren bevat de vermelding.